Wandelen op de GR5 in Luxemburg - Ouren naar Vianden (dag 2)

Na een aangename en niet zo koude nacht onder de tarp gaan we verder richting Vianden. Het weer is weer een droom, zodat de eerste vlinders bij sommige mensen al lentekriebels veroorzaken.

De bergen waren vanochtend vrij warm, zo'n zeven graden, maar de dalen waren ijskoud en bedekt met rijp. Zijdelingse wolken stijgen op uit de weilanden door de al warme februarizon.

De haarrijst

En daar, in een vallei, ontdekken we een bijzonderheid die we haarijs of ijswol noemen (zie foto's hierboven). Van een afstand lijkt het op een schimmel, maar nee, het is eigenlijk een vrij zeldzame vorm van ijs, die alleen onder zeer specifieke omstandigheden te zien is. Hier is een korte samenvatting van de LWG Bavaria: Bij dit natuurverschijnsel vormen zich haren van ijs op dode takken van loofhout. Het bijzondere aan deze ijsvorm is dat het niet als een ijspegel aan de uiteinden groeit, maar vanaf de basis. Voor de vorming van haarijs moet het één of twee dagen van tevoren veel geregend hebben en de temperatuur moet dan net rond het vriespunt liggen. Dit moet gevolgd worden door een periode zonder wind. De temperatuur moet dan onder het vriespunt zakken zodat er ijs kan ontstaan. Maar het mag ook niet te koud worden, zodat het proces in de tak niet tot stilstand komt. De groei van de structuren ontstaat doordat het water eerst aan de bovenkant bevriest en uitzet. Maar er komt nog meer water van binnenuit de tak. Wanneer het de oppervlakte bereikt, bevriest het ook en zet het uit. Volgens een onderzoek wordt haarijs veroorzaakt door het mycelium van winteractieve schimmels, waarvan het aerobe metabolisme gassen produceert die het water dat in het hout aanwezig is naar de oppervlakte verplaatsen. Men heeft ontdekt dat haarrijst alleen groeit op dode takken van loofbomen die gekoloniseerd zijn door de roze-gekleurde geleikorst (Exidiopsis effusa). De exacte chemische en fysische processen waaruit de ijsharen ontstaan, blijven duister. De onderzoekers ontdekten echter resten van organische stoffen in de gesmolten ijsharen. Daaronder bevond zich lignine. De haar-ijs onderzoeker Mätzler vermoedt dat de lignine of een soortgelijke stof ervoor zorgt dat het ijs zijn ongewone vorm behoudt. De haarrijst zou dus kunnen dienen als een soort antivriesmiddel voor de boomschimmel. Het water bevriest dus niet in de tak waar de schimmel leeft, maar erbuiten. De energie die vrijkomt bij het bevriezen zorgt er ook voor dat de tak iets warmer wordt dan zijn omgeving. Tot zover het onderwerp biologie voor vandaag.

Energie door water

Vandaag gaat onze wandeling minder vaak langs de Our, maar vaker de zijvalleien in en over soms inspannende passages bergop, waardoor onze kracht steeds meer afneemt. Na de uitputtende dag van gisteren hebben we veel om voor te vechten. Bovendien zijn er onbegaanbare passages door windbreuk op steile hellingen, maar we blijven ons een weg omhoog vechten. Op de top bereiken we de pompaccumulatiecentrale van Vianden, voor zover wij weten de enige in onze directe omgeving. Het kunstmatige waterbassin op 509 meter boven zeeniveau wordt samen met het reservoir in de vallei gebruikt om energie op te slaan in de vorm van water. In tijden dat er weinig energie wordt verbruikt in de vorm van elektriciteit, wordt het overschot aan energie gebruikt om het water in het bovenste bassin te pompen. Wanneer er veel elektriciteit/energie wordt verbruikt, produceert de pompaccumulatiecentrale energie door water uit het bovenste bassin door de turbines te laten stromen en zo energie op te wekken. Het is dus niets meer dan een grote batterij bovenop de berg. De pompaccumulatiecentrale werd gebouwd van 1954 tot 1964 en dateert van plannen uit 1925. Tot zover het onderwerp technologie voor vandaag.

Vanaf hier is het een ontspannen afdaling richting Vianden, langs de kabelbaan die toeristen graag de berg op brengt, en dan verder met een prachtig uitzicht op Kasteel Vianden. Onze tour eindigt vandaag en hier eerder dan gepland, omdat onze batterijen op hun minimum waren. Op dit punt willen we het openbaar vervoer in Luxemburg prijzen. In Vianden, dat vrij landelijk is, rijden op zondag elk uur bussen naar het nabijgelegen Diekirch - gratis, net als in de rest van Luxemburg. In Duitsland zou dat ondenkbaar zijn. Dus maakten we van deze gelegenheid gebruik en werden we naar de auto gereden die op onze eigenlijke bestemming geparkeerd stond. Tot snel op de GR5, de eerste etappes waren meer dan mooi!

Wat is de GR5?

De GR5, een Europese langeafstandswandelroute! De GR5 begint in Nederland bij Hoek van Holland, doorkruist België, Luxemburg, Frankrijk via de Vogezen, de Jura, de Maritieme Alpen en eindigt na 2080 kilometer aan de Middellandse Zee bij Nice. En wat heeft dat met ons te maken? Mensen stellen graag doelen in hun leven - en waarom zou je niet op een gegeven moment kunnen zeggen dat je op wandelschoenen van de Noordzee naar de Middellandse Zee bent gelopen? Dus nu hebben we een nieuw project! Als de tijd het toelaat, gaan we de GR5 in delen lopen. Soms alleen als weekendtochten over trajecten die dicht bij ons in de buurt liggen, of als langere tochten als de vakantie en de Corona-regels het toelaten. Laten we gaan, bonjour GR5! Of Moieeen, zoals de Luxemburgers elkaar op elk moment van de dag of nacht begroeten!

Video van de wandeling op de GR5

De tocht op de GR5 bij Komoot