{"id":2739,"date":"2023-04-16T18:47:18","date_gmt":"2023-04-16T16:47:18","guid":{"rendered":"https:\/\/twofeetadventures.de\/?p=2739"},"modified":"2023-04-22T11:37:11","modified_gmt":"2023-04-22T09:37:11","slug":"desert-point-wir-bekamen-nachwuchs","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/twofeetadventures.de\/nl\/2023\/04\/16\/desert-point-we-got-young\/","title":{"rendered":"Desert Point - We hadden nakomelingen"},"content":{"rendered":"
\n\t\t\t\n\t\n\t\n\t\t

\n\t\t\tDit is bericht 4 van 6 in de serie \"Reis naar Europa - Marokko\"<\/em>\t\t<\/p>\n\t\t\t<\/label>\n\n\t\t\t

\n\t\t\t
    \n\t\t\t\t\t\t\t\t\t
  1. Marokko - Land in zicht!<\/a><\/li>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t
  2. Marokko - Van Tanger tot Asilah<\/a><\/li>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t
  3. Aan de Marokkaanse kust - El Jadida en Oualidia<\/a><\/li>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t
  4. Desert Point - We hadden nakomelingen<\/span><\/li>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t
  5. Ali's Garage & Marrakech<\/a><\/li>\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t
  6. De kashba van Telouet<\/a><\/li>\n\t\t\t\t\t\t\t<\/ol>\n\t\t<\/div>\n\t<\/div>\n\n

    Dag 97 van onze reis - 6300 km gereden<\/strong><\/p>\n\n\n\n

    Onze reis langs de Marokkaanse kust ging verder. We brachten vier prachtige dagen door op de kleine camping aan de Plage de Bhibeh<\/strong>maar uiteindelijk, op een gegeven moment, was het tijd om verder te gaan met Essaouira <\/strong>om te reizen. We hadden vandaag maar een kleine 80 kilometer voor de boeg. De zoektocht naar een plek dicht bij de stad Standplaats <\/strong>was weer eens moeilijk, want er is geen geschikte camping of kampeerplaats in de directe omgeving van de stad. Het is mogelijk om op een of twee plaatsen direct in de stad te staan en te slapen, maar dat was voor ons te druk. Als startpunt voor onze sightseeing tour kozen we de Camping Soleil Sidi Kaouki<\/strong> in het gelijknamige dorp, dat ongeveer 20 kilometer ten zuiden van Essaouira ligt, direct aan het strand. Hier zorgt Ali <\/strong>zeer vriendelijk om haar gasten heen. s Morgens is er zelfs gratis en vers brood direct op de camping. Maar zoals op veel plaatsen in Marokko, moet ook hier op de camping de plek met veel lieve Straathonden <\/strong>worden gedeeld. En aangezien de honden soms ook 's nachts de boel bewaken, is nachtelijk hondengeblaf dus voorgeprogrammeerd. Dus als u een lichte slaper bent, moet u oordopjes overwegen of het gebied helemaal vermijden.<\/p>\n\n\n\n

    \"Sidi<\/a>
    Op het strand van Sidi Kaouki<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Hoe kom je van hier naar Essaouira? Er zijn twee mogelijkheden om naar het centrum te reizen. Ofwel neemt u de Bus<\/strong>die vier tot vijf keer per dag reist, of, zoals wij, neem je de Grote Taxi<\/strong>. Op het grote plein, bij de ingang van Sidi Kaouki<\/strong> taxi en bus vertrekken. Met een beetje wachttijd staat er een taxi klaar en als je geluk hebt, reis je niet alleen en betaal je slechts 15 dirham per persoon. Terug in de avond moet je alleen rijden en betaal je 100 dirham voor de hele taxi, afhankelijk van je onderhandelingsvaardigheden. Nog steeds een acceptabele prijs voor een rit van een half uur.<\/p>\n\n\n\n

    \"Essaouira\"<\/a>
    Essaouira<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Essaouira<\/strong><\/h1>\n\n\n\n

    In Essaouira bezochten we alleen de medina om te winkelen en te eten. Het is enorm groot met eindeloze steegjes en omgeven door een oude stadsmuur. Het is er een drukte van belang zoals in alle andere Marokkaanse medina's of souks.<\/p>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    \"\"<\/figure>
    \"\"<\/figure>
    \"\"<\/figure>
    \"\"<\/figure><\/div>
    \"\"<\/figure>
    \"\"<\/figure>
    \"\"<\/figure>
    \"\"<\/figure><\/div>
    \"\"<\/figure>
    \"\"<\/figure>
    \"\"<\/figure><\/div><\/div><\/div><\/div>\n\n\n\n


    Na twee dagen sightseeing in Essaouira verlieten we Sidi Kaouki en begonnen we aan een nieuwe, gedenkwaardige dag<\/strong>. Je komt er zo achter waarom. Onze bestemming was Taghazout<\/strong>die ook weer direct aan zee ligt. Het landschap werd bergachtiger, kaler, droger en de Arganbomen <\/strong>domineerde nu het landschap. Aan de kant van de weg zwaaiden de verkopers naar de reizigers om misschien een van hun kostbare arganoli\u00ebn te verkopen, maar er waren niet veel toeristen op de weg. We zagen er voorlopig van af en planden een bezoek aan een co\u00f6peratie later, als de gelegenheid zich voordeed. Een paar kilometer voor Taghazout ontmoette de weg de zee weer en vormden kliffen het einde van de droomachtige zee met hoge golven. <\/p>\n\n\n\n

    \"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

    <\/p>\n\n\n\n

    We hebben hier al besloten om een plek te vinden om Vrijstaand <\/strong>om te zoeken. Eindelijk was het weer zover en konden we zonder het comfort van een camping. De kampeerders, hier vooral surfers, stonden al op een rij op de kliffen en een klein bordje wees ons de weg naar de Desert Point<\/strong>Ons nieuwe huis voor de komende dagen. We zochten een mooi plekje uit tussen de arganbomen en na korte tijd hadden we een roedel straathonden om ons heen. Verschillende kleuren, verschillende maten en de een nog liefdevoller en knuffeliger dan de ander. Dus pakten we onze voorraad hondenvoer uit en gaven de roedel voorlopig eten.<\/p>\n\n\n\n

    \"Nisha<\/a><\/figure>\n\n\n\n

    Kleine Nisha<\/strong><\/h1>\n\n\n\n

    Maar toen, tijdens een korte wandeling over de kliffen, ontdekten we een kleine puppy's<\/strong>. Blijkbaar slechts vier of vijf maanden oud, was de hond volledig vermagerd. Haar ribben drukten door haar vacht, haar staart was gekruld en ze was erg verlegen. Een moeder en andere pups waren nergens te bekennen. We probeerden haar iets te eten te geven, maar dat was moeilijker dan we dachten. Ten eerste was ze zo zwak dat ze nauwelijks iets at en ten tweede had ze haar slaapplaats onder een doornhaag en zodra we naar haar toe gingen met eten, kwam de hele roedel achter ons aan en kroop de schuwe pup terug in haar holletje. Dus splitsten we ons meestal op. De ene gaf eten aan de roedel en de andere sloop naar de pup. Gelukkig nam ze na verloop van tijd steeds meer eten aan.<\/p>\n\n\n\n

    Nu waren we op onze nieuwe standplaats en hadden plotseling een taak. We moesten voor de kleine pup zorgen en haar op de een of andere manier weer gezond maken. We gaven haar medicijnen tegen wormen en andere parasieten. De kleine zou het waarschijnlijk niet langer dan een dag of twee hebben overleefd als we haar niet hadden verzorgd. Hetzelfde lot lijkt de rest van het nest te zijn overkomen. Maar wat kunt u doen? Je kunt zo'n stukje ellende niet zomaar laten sterven. Het gebied rond onze camper was van ongeveer vijf honden en ze deden het prima en waren goed gevoed. Van tijd tot tijd kwamen er meer honden langs, waarschijnlijk op tournee uit andere gebieden. Deze honden deden het duidelijk goed. De voorwaarde om te overleven is bedelen om voedsel en water, en aangezien er veel surfers, toeristen en kampeerders in het gebied waren, was het overleven van de honden geen probleem. Maar de pup was zo verlegen, en kon dat niet. Hij was zo extreem verzwakt dat hij niet kon integreren in de roedel.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"<\/figure><\/div>
    \"\"<\/figure><\/div>
    \"\"<\/figure><\/div><\/div><\/div><\/div>\n\n\n\n

    En zo verstreek de tijd. De geplande \u00e9\u00e9n nacht in Desert Point werd al snel twee, drie en vier. We leefden samen met de roedel honden. We zaten met ons uitzicht op de bulderende zee en er was altijd wel een gast om ons heen. We voerden ijverig 's morgens en 's avonds. Sommige honden lagen bij ons, de andere zagen we ver beneden bij de zee spelen of ravotten in het water. s Avonds namen we onze honden mee uit wandelen en er waren er zes of zeven. En 's nachts? Een teef, laten we haar \"Blacky\" noemen, een kleine zwarte herdershond, bleef altijd bij ons. Ze begroette ons 's morgens, kreeg haar eten, lag overdag onder de camper in de schaduw, kreeg 's avonds weer haar eten en sliep 's nachts weer bij ons, eventueel op onze stoelen, waar ze graag aan knabbelde.<\/p>\n\n\n\n

    \"\"<\/figure><\/div>
    \"\"<\/figure><\/div>
    \"\"<\/figure><\/div><\/div><\/div><\/div>\n\n\n\n

    Op een gegeven moment waren onze voorraden op. Ons menselijk voedsel en ook het voedsel van de straathonden. Dus was het tijd om boodschappen te gaan doen. We verlieten de kliffen en Blacky en anderen draafden achter ons aan. We vreesden dat ze ons verderop zouden volgen, maar dat gebeurde gelukkig niet. De volgende grote winkelgelegenheid was Agadir en we reden die dag ruim 80 kilometer voor onze boodschappen. Terug bij ons thuis werden we aan het eind van de middag vrolijk begroet door Blacky en de anderen. De kleine pup was er natuurlijk nog en kreeg eindelijk echt puppyvoer. Met de tijd werd ze steeds vertrouwder en na vijf dagen konden we haar voor het eerst aanraken en haar buikje aaien. Wat een prachtige ervaring.<\/p>\n\n\n\n

    Ondertussen begonnen we na te denken over wat we met de kleine moesten doen. Ze was de afgelopen dagen een paar gram aangekomen, maar zou ze het redden zonder ons? Ze zou nooit gaan bedelen bij andere kampeerders en zou uiteindelijk verhongeren. We dachten er veel over na en begonnen te onderzoeken of er een mogelijkheid was om haar ergens onder te brengen. In Agadir waren er verschillende dierenwelzijnsorganisaties die dieren in nood opnamen, maar die waren om bepaalde redenen niet geschikt of hopeloos overbelast en namen geen dieren meer op. Na veel wikken en wegen besloten we uiteindelijk de kleine mee te nemen op onze reis. Ondanks twijfels of het wel zou lukken met drie honden in de camper. En ze heeft nu haar naam gekregen... NISHA!<\/strong><\/p>\n\n\n\n

    \"\"<\/figure><\/div>
    \"\"<\/figure><\/div>
    \"\"<\/figure><\/div><\/div><\/div><\/div>\n\n\n\n

    Na een week in de Desert Point<\/strong> onze laatste avond naderde. Het was een triest gevoel om de straathonden achter te laten, want we waren in de korte tijd erg op ze gesteld geraakt. We maakten een laatste avondwandeling en gingen op zoek naar Nisha. Ze was teruggekropen in haar schuilplaats. We lokten haar naar buiten met wat eten en bam, Nisha werd snel in onze armen genomen en naar de camper gedragen. Daar was ze in haar nieuwe huis en ze keek sceptisch rond. Masou en Youma snuffelden aan haar en verwelkomden haar. Dus dat was dat. We brachten de eerste nacht samen door, ons afvragend wanneer we haar voor het eerst 's nachts zouden moeten uitlaten, of hoe onze camper er 's morgens uit zou zien. Maar alles was in orde. We werden 's morgens wakker, de kleine had 's nachts niet ingecheckt en er waren geen vervelende verrassingen. Wat een geluk op een trieste ochtend toch. We deden onze laatste wandeling met de roedel en namen afscheid van de andere kampeerders. Blacky zat ons aan te kijken, misschien beseffend dat we deze keer niet meer terugkomen. Helaas was er geen plaats meer voor een vierde hond, maar we wisten dat er hier goed voor haar werd gezorgd. We gaven haar een laatste knuffel en gingen uiteindelijk op weg.<\/p>\n\n\n\n

    \"Bij<\/a>
    Bij Desert Point<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

    Onze rijroute in dit artikel<\/h2>\n\n\n\n

    Met foto's en locaties (inzoomen en punten aanklikken, rode stip = foto's, groene stip = overnachtingen<\/em>).<\/p>\n\n\n\n