Onze reis door Andalusië gaat verder. Op dag 54 moesten we onze geliefde Alpujarra met een bezwaard gemoed verlaten. Onze bestemming was Alhama de Granadaom onszelf te trakteren op een bad in een van de warmwaterbronnen daar. De stad Alhama de Granada werd al bewoond in de neolithische periode. Het dankt zijn naam aan de Moren die ze "al-hamma" noemden, wat vertaald "warmwaterbron" betekent. Al duizenden jaren borrelt hier heet water van 47 graden op uit de diepte en het is het oudste thermale bad in zijn soort. De bron ligt in het noorden en net buiten de stad bij de Zwembad van Alhama de Granada. Je kunt tegen betaling genieten van het aangename water in het hotel & spa complex, of je kunt gebruik maken van het kleine zwembad bij de beekbedding naast de spa. Het zwembad is niet echt groot en er is maar plaats voor een handjevol mensen. Helaas was de bron al vol toen we aankwamen en dus besloten we na een uur wachten maar door te rijden. Jammer, want we wilden in ieder geval een keer genieten van een van de warmwaterbronnen in de omgeving.

Embalse de los Bermejales

We gingen naar het stuwmeer (Embalse) de los Bermejales, met turquoise gekleurd water. Tijdens de reis ontdekten we een geweldige wandeling (Tajos de los Bermejales) in de buurt van het meer en dus besloten we spontaan om hier een nacht door te brengen. Het meer ligt op een hoogte van 830 meter. De toren is bijzonder en echt mooi Torre del Aire de los Bermejales die soms meer of minder in het water staat bij de dam, afhankelijk van het waterniveau. We hebben er weinig informatie over gevonden. De zogenaamde luchttoren in Byzantijnse bouwstijl is bedoeld om de aanvoerkanalen onder het meer van zuurstof te voorzien. Het meer zelf is een waterreservoir voor de irrigatie van de omliggende gewassen en ligt aan de bovenloop van de Rio Cacin. Het wordt gevoed door stromen uit de Sierra de Almijara, Sierra Tejeda en de rivier de Alhama. Direct aan het meer ligt ook de Dolmen de Los Bermejales die je kunt verkennen.

Tajos de los Bermejales

Carsten moest helaas de prachtige wandeling naar de Tajos de los Bermejales omdat het niet geschikt is voor honden vanwege de via ferrata en hangbruggen. De wandeling is fantastisch en voert door een wilde kloof met indrukwekkende rotsformaties. Daarna brachten we een rustige nacht door met een prachtig uitzicht op de bergen en het meer. De volgende ochtend werd het koud en sneeuwde het zelfs een beetje. Dus pakten we snel onze spullen weer in en gingen we verder richting El Torcal.

El Torcal - Een bizar karstgebergte

Een beetje geschiedenis en een beschrijving van dit uitzonderlijke landschap. Deze 1171ha grote Natuurreservaat ligt op een hoogte van 1100m tot 1400m in de buurt van Antequera. Meer dan 100 miljoen jaar geleden uit de oerzee Tethys Het aardoppervlak was bedekt met lagen kalksteen door de afzetting van sedimenten. Door de botsing van de Afrikaanse en Euraziatische tektonische platen kwamen deze lagen omhoog en plooiden zich om bergen te vormen. Koolzuurverwering, typisch voor karstgesteente, en de wisselende sterkte en dus wisselende verwering van het sedimentgesteente creëerden deze prachtige, schilderachtige rotsformaties.

Fossielen zoals ammonieten zijn te vinden op de rotsen. De rotsformaties bieden veel ruimte voor verbeelding en je kunt er allerlei mythische wezens, dieren en andere dingen in herkennen. Mensen die graag naar de sterren kijken, kunnen een bezoek brengen aan de Sterrenhemel kan hier in zijn volle pracht worden waargenomen dankzij de lage lichtvervuiling. De nachten hier in El Torcal zijn dus ook de moeite waard. A Sterrenwacht in de buurt, biedt waarschijnlijk ook cursussen aan. Helaas hadden we die dag pech, want het was ijskoud en het waaide ontzettend hard, dus we konden maar een kort rondje door het gebied maken. Maar het wild was in ieder geval in ons voordeel en steenbokken, geiten en gieren kruisten ons pad.

Een vrachtwagen en een smal dorp, of vertrouw Google Maps niet

Op weg naar El Chorro en de Caminito del ReyWe vertrouwden het navigatiesysteem van onze truck niet, omdat het ons via een lange omweg naar onze bestemming wilde brengen, maar volgden in plaats daarvan Google Maps. Een vergissing, zoals we ons al snel realiseerden. In een klein dorpje werden de wegen steeds smaller en de balkons kwamen dreigend dichtbij. En toen gebeurde het: onze luifel botste tegen een balkon en een geparkeerde auto maakte het onmogelijk om onze reis voort te zetten. Zodra het gebeurde, stroomden de bewoners hun huizen uit. De eigenaresse van het balkon leek niet geamuseerd en keek bezorgd naar haar huis, maar haar man zwaaide haar uit, wees naar de hoek van onze luifel en deed haar waarschijnlijk inzien dat het meer ons dan haar huis was dat geraakt was. De man in de geparkeerde auto reed er recht tegenaan en iedereen zwaaide en navigeerde ons uit deze benarde situatie. Hartelijk dank aan al deze vriendelijke dorpelingen! Zo zie je maar dat je kunt communiceren zonder de ander te begrijpen. We kwamen het dorp uit met ingeklapte buitenspiegels.

Onze rijroute in dit artikel

De wandelingen bij Komoot